تغییرات دما یا رطوبت نسبی که خارج از پارامترهای توصیه‌شده برای محیط پیرامون عمل قرار می‌گیرند، می‌توانند پیامدهای جدی برای ایمنی و رضایت بیمار و همچنین تداوم کسب‌وکار داشته باشند. برخی از میکروب‌های بیماری‌زا می‌توانند در رطوبت بالای طولانی‌مدت رشد کنند.

لوازم و تجهیزات موجود در محیط‌های پیرامون عمل که در معرض تغییرات دما و رطوبت قرار دارند، ممکن است به منبع عفونت تبدیل شوند یا دچار تغییر در عملکرد شوند و بیماران را در معرض خطر آسیب بیشتری قرار دهند. سایر اثرات منفی شامل افزایش هزینه‌ها، مسئولیت قانونی و کاهش رضایت بیمار ناشی از تأخیر یا تغییر زمان انجام مراحل است.

حفظ دمای مناسب اتاق عمل در طول عمل جراحی برای راحتی و ایمنی بیمار بسیار مهم است. در اینجا به چند نکته کلیدی مربوط به مدیریت دما در اتاق عمل اشاره می‌کنیم.

دمای اولیه اتاق

• اتاق عمل اغلب در ابتدا روی دمای گرم‌تری (حدود 70 درجه فارنهایت یا 21 درجه سانتیگراد) تنظیم می‌شود تا راحتی بیمار تضمین شود و از هیپوترمی جلوگیری شود. این گرمای اولیه به بیماران کمک می‌کند تا در طول عمل‌های جراحی بزرگ، هموستاز مناسب را حفظ کنند.

«ساعت طلایی»

• ساعت اول در اتاق عمل اغلب به عنوان «ساعت طلایی» شناخته می‌شود. در این مدت، دمای بدن بیمار ۱ تا ۳ درجه کاهش می‌یابد. پس از ساعت اول، دمای بدن معمولاً تثبیت می‌شود.

تنظیم دمای محیط

• پس از ساعت طلایی، تیم جراحی می‌تواند دمای محیط را برای راحتی خود کاهش دهد. این تنظیم به ایجاد تعادل بین نیاز به گرمای بیمار و راحتی کادر جراحی کمک می‌کند.
• به یاد داشته باشید که نظارت بر دما و مدیریت حرارتی از مسئولیت‌های حیاتی متخصصان بیهوشی هستند. حفظ دمای طبیعی بدن (دمای مرکزی بدن حدود ۳۵.۵ درجه سانتیگراد) برای جلوگیری از عوارض در حین جراحی ضروری است.

ترجیحات جراحان برای دمای اتاق عمل می‌تواند متفاوت باشد، اما برخی دستورالعمل‌های کلی وجود دارد. بیایید عواملی را که بر تنظیمات دما در اتاق‌های عمل تأثیر می‌گذارند، بررسی کنیم.

راحتی پرسنل اتاق عمل

• دلیل اصلی خنک نگه داشتن اتاق‌های عمل، راحتی تیم جراحی، به ویژه جراح است. پوشیدن لباس استریل زیر نور گرم اتاق عمل می‌تواند جراح را کاملاً داغ کند، بنابراین خنک نگه داشتن دمای اتاق به راحتی همه کمک می‌کند.

دستورالعمل‌های استاندارد

• استاندارد ANSI/ASHRAE/ASHE 170-2013 دمای توصیه‌شده برای اتاق‌های عمل را تعریف می‌کند. طبق این استاندارد، اتاق‌های عمل باید طوری طراحی شوند که دمای فضا بین 68 تا 75 درجه فارنهایت (20 تا 24 درجه سانتیگراد) و رطوبت نسبی فضا بین 20 تا 60 درصد حفظ شود.

ترجیحات جراح

• جراحان ممکن است ترجیحات شخصی فراتر از دستورالعمل‌های استاندارد داشته باشند. برخی از جراحان انتظار دمای اتاق پایین‌تر از آنچه در دستورالعمل‌ها ذکر شده است را دارند. عواملی مانند راحتی شخصی و آشنایی با شرایط خاص ممکن است بر ترجیحات آنها تأثیر بگذارد.

رطوبت هم مهم است

رطوبت نسبی (RH) مقدار بخار آب موجود در هوا است که به صورت درصدی از مقدار مورد نیاز برای اشباع در همان دما بیان می‌شود. RH به دما و فشار سیستم مورد نظر بستگی دارد. برای کاهش شدید سطح RH یک اتاق عمل، یا بخار آب را حذف کنید یا دما را افزایش دهید (بعید است که فشار اتمسفر را افزایش دهید). اتاق‌های عمل سرد، RH بالاتری نسبت به اتاق‌های عمل گرم با رطوبت مطلق یکسان دارند.

رطوبت نسبی (RH) در اتاق عمل باید بین ۵۰ تا ۶۰ درصد حفظ شود تا هم از رشد میکروارگانیسم‌ها (مانند قارچ‌ها و باکتری‌ها) جلوگیری شود و هم خطرات مرتبط با الکتریسیته ساکن کاهش یابد. میزان رطوبت نسبی مورد نیاز در سایر بخش‌های پیرامون عمل، مانند اتاق استریل، بین ۳۵ تا ۷۰ درصد و محیط پیرامون عمل بین ۴۰ تا ۶۰ درصد است.

منطق محدودیت فعلی ۳۰٪ پایین‌تر این است که رطوبت نسبی پایین

• ماندگاری برخی از لوازم، مانند نشانگرهای بیولوژیکی و نشانگرهای شیمیایی مورد استفاده برای نظارت بر استریلیزاسیون و الکترودهای الکتروکاردیوگرام را کاهش می‌دهد.
• احتمال تخلیه الکترواستاتیک را افزایش می‌دهد که می‌تواند به تجهیزات الکتروپزشکی آسیب برساند یا در آنها اختلال ایجاد کند و به طور بالقوه باعث آتش‌سوزی شود (این مشکل اخیراً کمتر مطرح شده است زیرا خطر تخلیه الکترواستاتیک در داروهای بیهوشی غیرقابل اشتعال و لباس‌های جراحی ضد الکتریسیته ساکن کمتر است).

منطق محدودیت بالای ۶۰٪ فعلی این است که رطوبت نسبی بالا

• احتمال رشد کپک و قارچ روی سطح را افزایش می‌دهد.
• ممکن است خطر عفونت زخم را افزایش دهد.
• برای پرسنل اتاق عمل راحت‌تر نیست.

لازم به ذکر است که شواهد تجربی پراکنده‌ای وجود دارد که سطوح دقیقی را که این خطرات در آن افزایش می‌یابند، مستند می‌کند.

در اینجا یک جدول برای کمک به شما در رعایت اصول مراقبت از نواحی اطراف عمل ارائه شده است.

آستانه‌های رطوبت و دما

ارزیابی ریسک می‌تواند به عنوان مدرکی دال بر اینکه نقض عملیاتی هیچ پیامد ایمنی منفی نداشته است، مورد استفاده قرار گیرد و همچنین می‌تواند به عنوان مبنایی برای ارزیابی‌های عملکرد آینده مورد استفاده قرار گیرد. هنگام انجام ارزیابی ریسک، باید ملاحظات زیر در نظر گرفته شود:

• شناسایی یا علت احتمالی تغییر.
• مدت زمان قطعی برق مورد انتظار و هرگونه خطر احتمالی وقوع مجدد (برای مثال، الگوهای آب و هوایی پیش‌بینی‌شده و دسترسی به برق).
• مدت و میزان تغییر دما و رطوبت، در صورت وجود.
• شواهدی از تراکم، رطوبت، پاشش آب یا آسیب ناشی از آب.
• نگرانی در مورد به خطر افتادن عملکرد تجهیزات یا استریل نبودن تجهیزات.
• مشخصات ریسک منابع بالقوه آسیب‌دیده.
• دستورالعمل استفاده (IFU) سازنده در مورد نحوه تهیه یا نگهداری دارو.
• میزان آلودگی ناخالص (برای مثال، نفوذ آب، در صورت وجود).
• وجود یا احتمال وجود قارچ‌ها یا میکروارگانیسم‌های محیطی قابل مشاهده.
• تأثیر بر عملکرد تجهیزات ثابت و سیار.

خلاصه

حفظ رطوبت و دمای مطلوب در اتاق عمل برای ایمنی بیمار و رفاه تیم جراحی ضروری است. اطمینان حاصل کنید که هرگونه تغییر در این پارامترها ثبت و گزارش می‌شود. هرگونه درخواست جراح برای تغییر دما و رطوبت در اتاق عمل نیز باید برای ردیابی و پیگیری در صورت بروز هرگونه عارضه جانبی (عفونت، آتش‌سوزی و غیره) ثبت شود.